نويسندهء اين سطور بر اين باور است كه ما براى ريشه‌كن ساختن هوس‌ها و يافتن راه نجات ، به جاى اين‌كه در فكر مردن و مرگ شخصى باشيم بهتر است دربارهء زنده‌شدن و حيات اجتماعى بينديشيم . اگر انسان بداند در عصر غيبت ، قدرت‌ها و توانايىهاى فكرى و روحى او مرده است و با فرارسيدن روزگار پرشكوه ظهور به زندگى ارزنده دست مىيابد ، به حيات كنونى بسنده نمىكند و زندگى عصر غيبت را مردگى مىداند و به اين جهت در انديشهء حيات و زندگى نه تنها براى خود بلكه براى همهء انسان‌ها در سراسر گيتى خواهد بود . او درك مىكند كه انديشهء حيات نيز ، حياتبخش و زندگىساز است . صحيح است كه انسان مىتواند با فكر مرگ ، رذايل اخلاقى خود را نابود سازد ، ولى با درك حيات واقعى و آگاهىِ كامل از معناى زنده بودن ، مىتواند قدرت‌هاى روحى و توانايىهاى روانى خود را زنده سازد به گونه‌اى كه پايگاه‌هاى رذايل اخلاقى در او ويران و ريشه‌كن شده و جايگاهى براى آن‌ها باقى نماند . آرى ؛ انسان مىتواند به جاى اين‌كه در فكر خوابيدن در قبر و فاسد شدن اعضاء و جوارح و پوسيده شدن كفنِ خويش باشد ، در فكر زنده‌شدن انسان‌ها با كفن‌هاى سالم و شمشيرهاى آويخته باشد . انسان مىتواند به جاى انديشيدن دربارهء مرگ خود ، به حيات همگان و زنده شدن اجتماع بينديشد . انسان مىتواند به جاى اين‌كه قبرى كوچك و تاريك را در نظر مجسّم سازد ، دربارهء جهانى بزرگ و نورانى از تابش انوار تابناك و پرفروغ عصر امام عصر عجّل اللَّه تعالى فرجه بينديشد . انسان مىتواند به جاى اين‌كه لحظه‌شمار فرارسيدن مرگ باشد ، صبح و شام در انتظار فرارسيدن روزگار پرشكوه دولت كريمهء امام زمان عجّل اللَّه تعالى فرجه باشد . انسان مىتواند به جاى اين‌كه خود را آمادهء مرگ نمايد ، خود را آمادهء شهادت در ركاب حضرت بقيّة اللَّه الأعظم ارواحنا فداه نمايد .